اِمامانه
ساعت ٧:٤٩ ‎ب.ظ روز ٢٤ اردیبهشت ۱۳۸۸ : توسط :

سایه لطف

بــوى گل آید از چمن، گویى که یار آنجا بود

                                             در بـــــــاغ جشنى دلپسند از یـــــــاد او، بر پا بود
بـــر هر دیارى بگذرى، بر هر گروهى بنگرى

                                            با صــــــد زبان، با صد بیان، در ذکـــــر او غوغــا بود
آن سرو دل آراى من، آن روح جان افزاى من

                                            در ســایه لطفش نشین کاین سایـــــــه دل آرا بود
این قفلـــها را بـاز کن، از این قفس پرواز کن

                                             انجــــام را آغــــــاز کـــن کــــــــآنجا ز یـــــار آوا بود
این تارها را پــاره کن و این دردها را چاره کن

                                             آواره شـــو، آواره کـــن از هر چه هستـــــی زا بود
                                                                   دیوان امام-ره/ غزلیات ص 103

»» همراه همیشگی مون از وبلاگ "فریادهای آسمانی"